Metafoor

Hoihoi!

Vandaag heb ik een artikel voor jullie wat ik in de auto heb ontdekt. Ik zie het als een metafoor.

In Engeland rijd je langs heel veel bosjes/heggen. Als je daar naar kijkt, goed naar kijkt, zie je niet persé de bosjes maar een groene waas. Dit komt omdat je snel rijd. Dus dat zie ik als wat je hebt in het leven. Als je zo snel rijd zie je die groene waas, maar je ziet niet wat die groene waas is. Zijn het coniferen? Bramenstruiken? Je ziet het niet als je zo snel rijd. Pas als er afstand tussen de auto en de bosjes komt zie je wat je hebt. Maar dat gaat steeds verder en op een gegeven moment kan je het niet meer zien en ben je het kwijt. Dus wat je had in je leven ben je kwijt. Terwijl als je de auto even stil zet kan je zien wat voor planten er nou eigenlijk langs de weg staan. Je staat stil bij wat je hebt in je leven.

Ik vind zelf dat ik er net iets te weinig bij stil sta wat ik heb in mijn leven. Ik heb een gezin wat gewoon funcioneert, het is net wat je gewoon noemt maar als je om je heen kijkt hebben we best geluk, geen ziektes of scheidingen. Ik ga naar school. Ik heb vrienden die altijd voor me klaar staan, zelfs als ik er amper ben geweest omdat ik in de knoop zat met mezelf. Ik leef in een land waarin je je mening mag uiten, weliswaar tot een bepaalde grens maar dat is begrijpelijk. En als ik dan zie hoe het in Engeland is zeg ik op mijn beurt dat ik mooi in Nederland blijf.

Soms besef je je te laat dat je geluk hebt. Een voorbeeld in mijn geval is mijn knie. Ik heb jaren kunnen sporten, ik hield van sporten maar het nooit beseft dat ik van geluk mag spreken dat ik kan sporten en dat mijn lichaam dat accepteert. Pas als die ‘vrijheid’ je wordt afgepakt besef je hoe belangrijk iets voor je is. Voetbal was mijn passie, het is zo fijn dat je iets elke week hebt, waar je naar uit kan kijken, met mensen waarmee je het gezellig hebt, waar je jezelf onwikkelt. Naar school fietsen, ik walgde ervan als het regende of als er harde wind stond en ik was maar al te blij als m’n ouders zeiden dat ik met de bus/auto mocht omdat het weer te erg was. Tot mijn knie op kwam dagen en ik een half jaar niks mocht, helemaal niks, ja lopen maar zelfs een trap moest ik lopend op dus echt traag als je snapt wat ik bedoel, haha en hurken was ook niet de bedoeling. Nu kan ik ervan genieten om weer te fietsen, tuurlijk baal ik ervan als het rot weer is, maar als je dan terug kijkt naar die zes maanden ben ik toch weer blij.

Naja dit was het artikel dan weer. Dus tot de volgende keer!

Doeg x!