Al het moois is niet verloren – Danielle Younge-Ullman

Hey daar! Ja je hebt goed opgelet als je nu denkt: ‘huh een artikel online?’ Ik heb namelijk besloten om de reviews van boeken niet op de dinsdag of vrijdag te doen, maar op een andere dag. Ik merk namelijk aan mijzelf dat ik ze anders niet online zet, oeps… Dus vandaag heb ik weer een readview voor jullie. Dit boek is bij mij op het pad gekomen door een andere blogger, namelijk: www.nerdygeekyfanboy.com. Ik was dringend opzoek naar nieuwe boeken en ben toen op zijn site beland. Ik las zijn recensie over “Al het moois is niet verloren” en was gelijk verkocht, dit moest en zou een topboek zijn.

Al het moois is niet verloren, Danielle Younge-Ullman

Auteur: Danielle Younge-Ullman
Pagina’s: 320
Uitgever: Best of YA


De 17-jarige Ingrid, dochter van de beroemde operazangeres Margot-Sophie, heeft een grote droom: ze wil dolgraag een prestigieuze zangopleiding volgen. Om dat te bereiken moet ze een deal maken met haar moeder. Margot-Sophie laat haar alleen gaan als ze eerst in haar eentje drie weken op een natuurkamp gaat. Ingrid is bepaald geen nature girl, maar hoe erg kan het zijn om een paar weken bij een kampvuur te zitten en nieuwe vrienden te maken? En bovendien is het een goede afleiding van Isaac, de jongen die ze net gedumpt heeft. Maar dat valt allemaal behoorlijk tegen. Het kamp lijkt meer op een bootcamp-achtig survivalprogramma en ze komt terecht in een groepje getroebleerde jongeren die elk hun eigen problemen hebben. Ingrid begrijpt niet hoe ze daarin is beland, maar ze heeft een belofte gedaan aan haar moeder en is vastbesloten om vol te houden. Zelfs als dat betekent dat ze onder ogen moet zien dat ze minstens zo getroebleerd is als de mensen om haar heen – of misschien wel meer.


Ikzelf heb nog nooit een boek gelezen die hier ook maar een beetje hierop leek. Heel origineel en heel confronterend. De hoofdstukken bestaan uit de tijd dat Ingrid in het natuurkamp zit en over het verleden. Daarbij schrijft Ingrid ook nog brieven naar haar moeder, die gevoelig zijn maar die zeker ook humor bevatten. Die brieven naar haar moeder maken het dat je een andere kan van Ingrid leert kennen. Door de hoofdstukken over haar verleden, ga je langzaam maar zeker ook haar beslissingen begrijpen, wat ik overigens heel erg prettig vind.

Gaandeweg leer je Ingrid én haar moeder dus beter kennen. Zo maak je kennis met Ingrid haar herinneringen die ze heeft aan vroeger, met haar moeder en het zangwereldje. Je leert haar schoolleven kennen en haar diepste geheimen.
In het kamp zijn veel kinderen aanwezig met een naar verleden. De één is een
ex-bajesklant en de ander leeft op de straat. Ingrid (en jij dus ook) heeft geen idee waarom ze daar zit, dus aan het begin denk je zelf ook: “maar wat doet ze daar dan nog?” Totdat je haar beter leert kennen.

De ontwikkeling die de personages ondergaan is heel geleidelijk geschreven, dit maakt het verhaal realistisch en voelt het dus alsof het een schoolvriendin van je is. Ingrid vindt uit waarom ze in dat kamp zit en ondertussen worden haar mede-kampgenoten opener, vriendelijker en delen ze verhalen met elkaar. Een hele mooie ontwikkeling dus!

Het boek heeft mij ontzettend geraakt, ontroerd, laten lachen en aan het denken gezet. Door Ingrid haar verhaal ga je onbewust ook je eigen verhaal na, zijn er gelijkenissen, ben ik ook zo? Je wordt wakker geschud. Het bevat alle aspecten uit het leven zoals je familie, een depressie, liefde en het aansterken in een moeilijke periode.

Ik heb echt héél erg veel respect voor Danielle Younge-Ullman. Het is echt een prachtig boek, met veel passie geschreven en een hele mooie boodschap. Ze heeft het zo geschreven dat je aan het einde van bijv. het hoofdstuk over het natuurkamp het gedeelte van het verleden wilt overslaan zodat je verder kan lezen, maar dan na het lezen van het verleden is het weer andersom.
Ik meen het dan ook als ik zeg dat ik dit boek aan het overgrote deel van de jeugd zou aanraden.
Hierom krijgt dit boek dan ook een 10/10