Wat is er mis met mij?

Tja, is er wat mis met mij dan? Nou, voor zover ik het weet niets (hahah, behalve het feit dat ik helemaal stuk kan gaan om helemaal niks), maar er is wel iets: mijn knie. Ik had het er laatst over bij dag 20 van de #100happydayschallenge. Maar wat mankeert mijn knie dan?

5 december 2015 is het allemaal begonnen. Een voetbalwedstrijd. Ik was keeper, ik keepte met veel plezier en zou de dag daarop mijn eerste echte keeperstraining krijgen van een oud keeper van AZ, Ramon van der Pal. Ik voetbalde sinds groep 6, dus op het moment dat ik mijn blessure kreeg voetbalde ik zo’n 4 jaar.

Sport is voor mij altijd al belangrijk geweest. Ik sport al zolang ik mij kan herinneren en stoppen met voetbal? Dat was nog nooit in mij opgekomen. Tot die bewuste dag.

Wat is er dan gebeurt? Goede vraag! Ik had de maanden ervoor al wel hier en daar wat last van mijn knie, bijv. met fietsen of tijdens gym op school, maar verder geen klachten. Die 5 december hadden we een wedstrijd. Het moment voordat de pijn kwam, dook ik naar rechts om een bal te stoppen (ik had hem wel, hoppa!). Het moment dat ik opstond kon ik niet meer op mijn rechter been staan, naja slecht. Ik hinkelde dus naar de 16 meter lijn want ik mocht de bal uittrappen, hahah not! Precies die wedstrijd hadden we een KNVB scheids en die vond het te lang duren, dus werd het een penalty. Gek hè dat het lang duurt als iemand niet kan lopen, maar goed…

De dag daarop zou ik beginnen met de trainingen van Ramon van der Pal. Die heb ik half meegedaan. Halverwege ben ik (huilend) gestopt en zijn we naar huis gegaan. Ik kon op dat moment echt niet meer lopen.

Misschien is het groeipijn, dachten we. We hebben het 3 weken aangekeken, de pijn verminderde aardig. Daarom na 3 weken weer met goede moed geprobeerd het veld in te gaan, tja dat werd hem niet. Dan toch maar even naar de dokter.

De dokter vertelde mij dat er een scheurtje in mijn pees zat, bij mijn rechter knie. Maar inmiddels had ik ook al last van mijn linker knie, maar daar had ze geen verklaring voor (wat ik al niet vertrouwde). Door naar de fysio, die vertelde mij dat ik retropatellaire chondropathie heb, dus het klopt dat de dokter ernaast zat, vertrouw dus af en toe op je intuïtie!

‘Ehm ja wat is dat dan, retropatellaire chondropatie?’ hoor ik je denken. Het houdt in dat mijn kraakbeen en mijn meniscus geïrriteerd zijn. Na zes maanden niet te hebben gevoetbald mocht ik het weer proberen en was ik ontslagen bij de fysio.

Opzich ging het prima, extra bescherming om mijn knieën, zodat ik het langer vol hield. Toch kon ik na een tijdje niet meer keepen, dan maar het veld in, stoppen was absoluut geen optie. Na een tijdje kon ik niet meer, ik had té veel last. Dus hebben mijn ouders besloten dat ik moest stoppen (ik was woedend, maar oké).

Nu bijna 3 jaar later is er eigenlijk geen verbetering gekomen. We zijn nog een keer naar de dokter geweest en gevraagd om een foto, ik wilde zeker weten dat het niet iets anders was. Uit de foto is niets gebleken, wat mij gerust stelde.

Het komt er dus eigenlijk op neer dat mijn kraakbeen niet meegroeit, dus krijg je bot op bot. Dit zal (waarschijnlijk) in de loop der tijd verbeteren. Hoelang dat gaat duren? Geen flauw idee, misschien nog een jaar, 3 of langer.

Inmiddels doe ik 0 aan sport, dat is niet altijd even makkelijk, maar het is niet anders. Sinds ik niet meer sport gaat het stukken beter. Ik heb er bijna geen last meer van, tenzij ik een lange afstand heb gelopen of te lang heb gestaan. Wanneer dat gebeurt krijg ik last en kan ik af en toe weer niet lopen. Daarnaast heb ik vrijstelling gekregen van gym, ook wel prettig. Met gym werd ik namelijk super chagrijnig, ik wilde mee doen en dat mocht dan niet. Vervolgens zit je daar twee uur lang en hoor je verschillende kinderen zeuren over dat ze geen zin meer hebben… JA HALLO, mijn humeur kan je niet slechter beïnvloeden op zo’n moment.

Goed nu weten jullie in het kort wat er mis is met mijn knie. Ondanks dat ik moest stoppen met mijn favoriete hobby, heb ik er wel iets moois voor terug gekregen. Ik ben meer gaan doen met fotografie én mijn blog. Elk nadeel heeft ook zo zijn voordeel.

Ik zie jullie de volgende keer weer, groetjûs!