Het geluid van tik tik tik

Tik tik tik is wat ik hoor. Mijn benen voelen koud aan. Sokken in mijn Crocs. Sportlegging, shirt en een badjas. Ik zit buiten.

Ik kijk voor mij uit en voel mij eigenlijk heel erg gelukkig. Wat heb ik toch een mazzel dat ik in zo’n mooie, rustige omgeving mag wonen.

Ik zit aan kop aan een lange houten tafel, op een houten stoel (met een groen kussentje ;)).

Het tik tik tikt steeds harder. De wind neemt toe. De honden staan buiten in de regen en genieten. Mijn ouders zijn bezig in de tuin.

En ik zit achter mijn laptop. Onder het genot van het geluid van tik tik tik, de vogels die fluiten en de geur van de natte natuur. Op de radio is Taylor Swift te horen. Word ik niet nat? Nee. Ik zit onder het afdakje voor mij uit te kijken, blind te typen omdat ik naar de vallende regendruppels kijk, naar de bomen die heen en weer gaan en vraag mijzelf af of ik niet naar binnen zal gaan, ik heb het koud.

Een vogel vliegt de tuin uit, mijn hond wilt erachter aan. De andere hond is onhandig en trekt het snoer van mijn laptop er bijna uit.

Ik vraag mij af of dit een zinvol artikel is. Misschien, misschien niet. Het is eens wat anders. Net als dat dit anders is. Dat ik buiten in de regen, in de kou, een artikel schrijf.

Ik lees dit terug en er loopt iemand door het steegje. Woef woef woef is wat ik hoor, mijn honden blaffen. Ik schrik en zet dit op papier, hier.

Ik vind het wel welletjes zo.