Het is weer eens zo’n dag

Je kent het vast wel. Zo’n dag dat je nergens trek in hebt, misselijk bent terwijl je nauwelijks gegeten hebt, moe als weet ik het wat én daarnaast nergens, maar echt nergens zin in hebben. Vandaag is het weer zo’n dag.

Ik zou vandaag artikelen schrijven voor aankomende week. Niet dus. Gister ging ik naar bed met ontzettende buikpijn, hoofdpijn en ik was kapot misselijk. Gadver.

Ik kon niet slapen, dus las ik een boek: ‘Elke dag’.

Vanochtend werd ik wakker en ik was, nogsteeds, misselijk. Waarom?! Ik wilde vandaag gebruiken voor artikelen, foto’s maken etc. Dit weekend heb ik namelijk geen tijd. Morgen ga ik naar m’n vriend waar ik blijf slapen. Zaterdag ben ik eerst werken en dan ga ik naar Kensington (AAH het is eindelijk zover!) en ’s avonds blijf ik dan dus bij een vriendin slapen. Ik kan er dus niet op vertrouwen dat ik zondag genoeg tijd heb voor drie artikelen.

Na een wanhopige poging om een artikel te schrijven, zet ik de tv aan. Ik kom uit op ID. Dit is een zender waar waargebeurde moorden, met hun naasten die verhalen vertellen, worden verteld. Het proces, welke bewijzen er waren én hoe de dader is gevonden. Ik was om 11 uur al aan het kijken, ik gok dat ik toen al een uur bezig was. Het is nu 18.00u en het is dat de verhalen nu afgelopen zijn, anders was ik verder blijven kijken.

Hoe kan het dat je je zo flutloos voelt om ook maar iets gedaan te krijgen. Ik kan geen artikelen schrijven, behalve deze, ik krijg er geen bladzijde doorheen bij mijn nieuwe leesboek ‘De eliminatie’.

Daarnaast krijg ik het ook niet voor elkaar om maar iets door mijn strot te krijgen. Letterlijk het enige wat ik gegeten heb is: een plakje cake, goodmorning van Sultana, drie stukjes chocola, twee broodjes en nu net heb ik een kom soep op. En wat denk je. Ik ben weer misselijk.

Nou sorry voor dit geklaag. Het leven is niet alleen maar leuk, dus ik geef jullie daar ook een kijkje van. Ik doe mijn best om weer inspiratie te krijgen voor nieuwe artikelen, we gaan het zien…