Ik geef mijzelf bloot

Ik heb al vaker op het punt gestaan om dit verhaal met jullie te delen. Een verhaal wat mega veelzijdig is en waarvan ik nu één van die kanten bloot ga geven. Een ander verhaal speelt hier nog dwars doorheen, dit laat ik echter achterwegen omdat dat stuk nog niet is afgesloten.

Dit is het verhaal wat mij deels heeft gemaakt tot wie ik ben, hoe ik in elkaar zit en hoe ik op bepaalde dingen reageer.
Ik neem je terug in de tijd…

Ik werd geboren in een plaats genaamd Noordwijkerhout. Hier woonden wij tot mijn 5e levensjaar. Voor wat ik mij kan herinneren had ik daar veel leeftijdsgenootjes waar ik het des tijds goed mee kon vinden. Een aantal heb ik een jaar of wat geleden nog weer gecontact en daar heb ik zo nu en dan ook nog contact mee.

Ik was drie toen mijn opa overleed aan longkanker. Hij was een grappige, slimme en zorgzame man, zo herinner ik mij hem. Ik herinner mij dan ook nog goed een van zijn acties met zijn kunstgebit, een herinnering die ik voor altijd koester.
Hij liet ons geld na en we zijn verhuisd. Verhuisd naar het dorp waar ik nu woon, Abbekerk.

De vrijheid kwam ons tegemoet. We konden hier vrij buitenspelen en dat was nieuw, want daarvoor woonden we aan een drukke doorgaande weg. De eerste twee/drie jaar van de basisschool waren prima. We waren kleine kinderen en hadden geen idee van het leven.

Vanaf groep drie/vier werd het anders. Ik werd het buitenbeentje, ik ben/was anders, ik kwam hier niet vandaan en ik was dun. Redenen genoeg om mij als pispaal te nemen, dat is dan ook wat er gebeurd is. In de jaren die volgden zette zich dat voort. Van een onschuldig meisje word je ineens met je neus op de feiten gedrukt, wat achteraf gezien helemaal geen feiten zijn en nooit geweest ook.
Vaak genoeg is mij verteld dat je daar geen gehoor aan moet geven, aan het feit dat je dag in, dag uit wordt verteld dat je dun bent, dat je een spijker, grasspriet, potlood, plank of een lopend skelet bent. Laat mij je dit nu vertellen. Als dit jou jarenlang wordt verteld, dan kijk je op een gegeven moment in de spiegel en geef je ze gelijk. Het maakt niet uit of het waar is ja of te nee, je gaat geloven wat anderen jou wijs maken.

Mijn lichaam reageerde op het feit dat ik niet goed in mijn vel zat. Vanaf de overgang van groep drie naar vier kreeg ik last van eczeem. Mijn huid is mijn maatstaaf. Zit ik niet goed in mijn vel, dan reageert mijn huid daarop.
De eerste jaren bleef het alleen bij eczeem. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Doktersbezoekje hier, doktersbezoekje daar. Waar kwam dat eczeem vandaan? Ik heb tot midden voorjaar met handschoenen aangelopen omdat het wellicht door de kou kwam, we zijn overgestapt naar andere douchegel, maar niks hielp. In groep zes/zeven kwamen hier wratten bij. Alles uitte zich op mijn handen. Ik had er wel geteld 20. Je zit al niet lekker in je vel en als je daar dan nog 20 wratten bij krijgt, als gevolg van het niet lekker in je vel zitten, helpt dat niet bepaald mee.

Het laatste en voor mij het ergste jaar, kwam daar nog Psoriasis bij kijken. Dit uitte zich echter op mijn hoofdhuid, godzijdank. Ook hiervoor zijn we meerdere malen naar de huisarts geweest. Uiteindelijk kwamen op het punt dat ik elke avond, 20 minuten lang, met warm water en zeezout mijn hoofdhuid spoelde. Dit had enigszins een positief effect.

Op drie kwart van het schooljaar had ik er geen plezier meer in, geen plezier meer in het leven. De vraag ‘wat doe je hier nog?’ tolde steeds vaker door mijn hoofd. Ik zocht uitwegen in het helpen van mijn moeder met het huishouden. Als er ’s avonds laat werd gebaald omdat er niet aan het stofzuigen was toegekomen, dan deed ik dat nog even snel. Maar wat voor mij mijn redding is geweest, zo zie ik het zelf althans, is onze hond Kees. We kregen hem dat laatste jaar van de basisschool en hij moest naar puppycursus, waar thuis ook aan gewerkt moest worden. In plaats van niets doen werd dat mijn uitvlucht: de hond trainen en ik ging mee naar de puppycursus. Nog altijd ben ik hem daar dankbaar voor, hoe gek dat dan ook mag klinken.

Ik ben altijd heel open geweest over het pesten tegenover mijn ouders. Er zijn middagen geweest dat ik huilend thuiskwam en op schoot kroop bij mijn vader.
Een andere keer met huttendorp hebben ze het ook voor mij vernaggeld, ik ben midden in de nacht huilend naar huis gegaan. Ook het feit dat ik geen zin meer in het leven had heb ik eerlijk verteld tegenover mijn ouders, op de terugweg van puppycursus vertelde ik het aan mijn moeder (iets wat je niet zo snel vergeet).

Mijn vader besloot dat het tijd was voor iets leuks en regelde een weekend en een middagje vrij van school. We zijn dat weekend naar een camping gegaan in Limburg. Daar zijn wij allerlei musea langsgegaan, allemaal i.v.m. de oorlog. Iets waarin ik mij toen der tijd heel erg in interesseerde. Dit weekend was weer een lichtpuntje op een donker doek.

Nu, vier jaar na groep acht hebben wij de stap gezet naar een psycholoog. Ik doe het dan weliswaar, maar zonder mijn ouders had ik daar nu niet gezeten. Sommige opmerkingen blijven kwetsend, niet eens zozeer kwetsend maar confronterend.

Er heeft EMDR aan te pas moeten komen om het te verwerken, maar ik ben van mening dat ik het zo achter mij kan laten. Na het boek ‘Vergeef me‘ ben ik mij ook gaan beseffen dat ik hun, de pesters, ook mag vergeven. Ze hebben dan wel schade aangericht, maar ik ben hun daar gek genoeg ook dankbaar voor. Ik was anders nu niet geweest zoals ik ben, ik had misschien nooit geblogd, maar vooral het feit dat ik nu niet zou zijn geweest wie ik nu ben. Zij waren ook maar kinderen, hadden hun eigen problemen en zochten misschien ook wel een uitweg. Toevallig was ik (misschien) hun uitweg.

Heb ik mijzelf weleens afgevraagd of het niet beter was geweest om juist niet te verhuizen? Jazeker wel. Maar het feit blijft dat ik een prachtig leven heb, met heel veel mooie mensen om mij heen die ik anders niet gekend zou hebben. Daarnaast was mijn band met mijn ouders wellicht heel anders geweest en ik ben héél tevreden over hoe die nu is.

Of ik nu nog last heb van mijn huidontstekingen? Nee. In de zomer dat ik van de basisschool naar het voortgezet onderwijs ging verdwenen al mijn klachten. In zes weken tijd. In sommige periodes komt het eczeem weer opspelen. De alarmbellen gaan dan rinkelen in mijn hoofd en ik moet dan weer orde zien te scheppen, maar tot nu toe gaat dat goed.

Mocht het zo zijn dat je iemand kent die ergens mee zit, of dat jijzelf ergens mee zit. Twijfel niet en praat erover. Ik heb toen gepraat, maar nu ik bij de psycholoog loop kan ik het pas écht afsluiten.
Mochten er vragen zijn over dit onderwerp, niet over mijn verhaal, dan mag je mij altijd contacten. Ik denk dat steun, begrip en een luisterend oor in dit soort gevallen noodzakelijk zijn.

Zie hier, ik ben er nog en ik ben gelukkig! Eerlijk is eerlijk had ik dat in groep acht niet zien aankomen. Het is niet altijd even makkelijk, maar uiteindelijk komt alles goed. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Elk einde staat voor een nieuw begin.