Zichtbaar onzichtbaar?

Daar zit je dan in de bus. Ik besef me dat een paar mensen mij opvallen, maar hoezo zij en niet degene die schuin tegenover mij zit?

Is er een type mens dat per se opvalt?

Is dat het type mens waar jij mee op kan schieten dat je opvalt? Of juist het tegenovergestelde?

Het jonge jongentje, het meisje met een opvallende uitstraling, de keurig geklede jongeman en een meid met een pittig kapsel en een sterk overkomend karakter. Zijn zij het stereotype voor hun soort mens?

En de rest dan. Hoezo vallen zij tussen deze mensen weg?

Kun je zichtbaar onzichtbaar zijn?

Daarnaast heb je nog het feit dat er mensen in de bus zitten met wie je acht jaar lang op de basisschool hebt gezeten. Geen knikje, geen lachje, geen blijk van dat je elkaar ook maar enigszins kent. Je bent met elkaar opgegroeid. Van kleuter naar tiener en het begin van je puberjaren. Waarom doen alsof je elkaar niet kent? Waarom geen moeite doen voor de sociale interactie met je medemens?

Het buitensluiten van mensen in je gezichtsveld. Het doen alsof ze er niet zijn. Het doen alsof je mensen niet kent.

Hoe doet ons brein dat toch…