Just take a write

Ik heb geen flauw idee wat me overkomt. Mijn gedachten komen niet binnen, ik denk na. Maar toch ook weer niet.

Hoewel ik normaal alles kan typen wat ik wil, moet ik nu moeite doen om iets op papier te krijgen. Niet omdat ik niks weet, gewoon omdat mijn hoofd het momenteel niet op een rijtje heeft.

Heb ik eenmaal iets op papier, ben ik maar matig tevreden. Momenteel staat mijn radio aan met Kensington ‘Send me away’, volume op 33 en ik heb dit binnen drie minuten getypt. Rijkelijk veel als je dit vergelijkt met een artikel die ik eerder deze dag probeerde te schrijven.

Deze muziek is totaal niet treurig of iets dergelijks, toch kunnen de drums mij op dit moment al laten janken. En ik weet niet waarom…

Dit is super frustrerend. Daarstraks heb ik een superfijn rondje gelopen met de honden, camera mee en ik ben écht heel blij met het resultaat. Gewoon blij met mijn leven, met de mensen én dieren om mij heen, de muziek die ik fijn vind en ik mag luisteren. Ik heb een prettig leven, ik ben rijk zonder rijk te zijn.

Toch ben ik bang dat de mensen om wie ik geef het niet beseffen hoeveel ze voor mij betekenen, dat ik het niet duidelijk genoeg laat merken.
Ik ben ook bang dat ik niet voldoende van het leven geniet. Dat ik niet genoeg stil sta bij de dingen die ik wél heb, bij de dingen die ik wél kan doen en dat de mensen die ik liefheb mij hierin steunen.

Ik moet toegeven dat dit héél erg oplucht. Ik heb nu alsnog twee artikelen af voor deze week. Nu twijfel ik aan dit artikel… Zitten mensen te wachten op een hersenspinsel van mij? Is dit niet iets té persoonlijk? Mijn blog is persoonlijk, ik deel mijn gedachten. Dus ook de hersenspinsels.

Bij deze.