Een klein verschil, met een gigantische inpact…

Precies drie jaar geleden kreeg ik last van mijn knie. We gingen een traject in van afwachten, proberen, trainen, wachten, nog meer proberen en uiteindelijk kwam het punt van opgeven…

Net voor de zomervakantie dook ik het doel weer even in, voor vijftien minuutjes weliswaar, maar toch. Dit was voor mij enorm inspirerend en ik moest en zou tegen het einde van 2018 weer mogen voetballen. Ik schreef een artikel, deed mijn oefeningen en ik geloofde in mijzelf. Ik wist ergens dat ik niet realistisch was, dus langzaam maar zeker nam mijn inspirerende boost weer af. Tot nu.

Na drie jaar wilden we alsnog naar het ziekenhuis, voor een afspraak bij de orthopeed. We hadden al eerder een röntgenfoto laten maken, dus ik zag het nut van de afspraak niet zo in. Het enige verschil was dat ik nu met een deskundige in contact kwam.

Met spanning en enige tegenzin liep ik het ziekenhuis binnen, veel te vroeg (zoals gewoonlijk..), dus we waren ook heel snel klaar met foto’s maken.
In de tussentijd ben ik maar gaan leren, want hè ik wil mijn tijd wel nuttig besteden.
Na ruim een half uur wachten werd ik geroepen. We gingen in gesprek, er werden testen gedaan en vervolgens werd er overlegd tussen de artsen. Oftewel ik voelde mij gehoord.

Na twintig minuten kwamen de artsen binnen lopen. Nog een paar laatste vragen en het bleek toch hetgeen te zijn wat ons al eerder was verteld. Mijn kraakbeen groeit niet mee met mijn botten… Toch zat er een klein verschil in, met een gigantische inpact.

Mij is namelijk eerst verteld, door de huisarts, dat ik moest stoppen met sporten, toen kon het wel weer, daarna mocht ik niet eens meer traplopen en de laatste keer mocht ik zelfs niet meer bepaalde houdingen aannemen met mijn knieën. De orthopeed dacht hier héél anders over…

De orthopeed vertelde mij dat ik juíst weer moet gaan sporten.
De glimlach op mijn gezicht groeit, en daarbij mijn vraag: ‘Mag ik dan ook weer gaan voetballen?!’ Ik hoor alleen het eerste woord van wat de arts zegt, en dat is ja, en de waterlanders biggelen over mijn wangen…
Na drie jaar word ik gehoord, heb ik ook daadwerkelijk het idee dat ik door een specialist ben geholpen, die niet lukraak zomaar iets zegt én ik mag gaan sporten!

Met een big smile ben ik naar huis gefietst, alsof ik de hele wereld aankan… Volle vaart op de fiets, het kan toch geen kwaad!

De orthopeed zei wel dat ik eerst écht mijn beenspieren weer moet gaan aansterken. Dus sporten zit er voorlopig nog even niet in, eerst een halfjaar fysio, als dat genoeg is en gaan kijken hoe het is als ik probeer hard te lopen.

Toch zit er een negatieve zijde aan dit verhaal:

Het feit is, ik had nooít hoeven stoppen met voetbal, ik had mijn keeperstraining bij de AZ keeper kunnen doen, ik had naar een andere club gekund, de schoolreisjes had ik gewoon kunnen doen, ik had het hoogste punt van Wales kunnen bereiken, ik had mee kunnen gymmen en bovenal had ik al die tranen niet hoeven laten gaan.
Puur en alleen omdat mij ten onrechte is verteld dat ik niet mag sporten.

Dit is ergens zeer negatief, maar er is ook iets positiefs. Ik heb mijn blog door mijn blessure naar een next level weten te brengen, waar ik mega blij mee ben. Daarnaast heb ik nu een zaterdagbaantje, wat ik in eerste instantie weigerde omdat ik voetbal niet wilde opgeven. Daarbij heb ik mijzelf ontwikkeld, ben ik mij bewust geworden van het feit dat lopen en sporten niet zomaar “iets” is. Dat je blij moet zijn met wat je hebt en wat je kan.

Dus ik ga mijzelf wéér verder ontwikkelen. Mijn doel is om begin 2019 te kunnen gaan hardlopen en dan in het nieuwe schooljaar weer mee te doen met gym en om dan ook weer te gaan voetballen :).

Blije groet van mij!