Omarmd door de natuur

Daar zit je dan. Midden in de natuur, in je eentje met een laptop, camera en een fiets.

Mijn gedachten gaan weg zodra ik fiets, niks om mij zorgen om te maken.
Gewoon de natuur en ik.

Ik kom zoveel mensen tegen die ook “gewoon” even de natuur in duiken.
Die van hetzelfde genieten als ik.

Ik kijk om mij heen en zie gewoon de natuur. Een boerderij links of rechts. De wind die mijn haar en shirt doet wapperen, zelfs mijn laptopscherm gaat heen en weer. Dus ik draai mij ietwat om.

Ik word vergezeld door de koeien. Je hoort ze eten en ziet ze kijken. Zo nu en dan maak ik een foto. Ik zit inmiddels al op de 90.

 

Mijn rug zit tegen de wind in, het is eigenlijk aardig warm.

Je zou kunnen denken: ‘Voel je je niet eenzaam, zo helemaal alleen?’
Absoluut niet. Ik geniet, lach om onbenullige dingen van een koe en om een motor die op het fietspad rijdt met een slakkengangetje.

Ik verwonder mij over de schoonheden van de natuur. Van het water dat zich laat bespelen door de wind. Van de vogels die van de ene kant van de sloot, naar de andere kant vliegen. Van de waterplanten die net boven het wateroppervlakte uitsteken.

 

Zo nu en dan hoor ik een toeter. Maar voornamelijk hoor ik de vogels, het kauwen van de koeien, het blaffen van een hond, het plenzen van het water en het suizen van de wind.

Wat is het leven toch mooi. Toch ben ik hier nog nooit geweest met mijn camera, zonde… Ik voel me hier zo gelukkig, omarmd door de natuur.