Griezelen zonder gevaar te lopen

Laatst schreef ik een artikel over mijn geluk. Nu viel mij echter op dat dat echt stukken minder gelezen wordt, in vergelijking tot de artikelen waarin ik mijn mindere periodes deel. Nu val ik jullie niet aan, absoluut niet, maar ik vond het nogal opmerkelijk.

Ik vroeg mij af waarom wij zo smullen van andermans drama… Want ik doe het zelf net zo goed, iemand anders drama lezen. Ik besprak dit met mijn psycholoog en zij maakte de opmerking dat hetzelfde gebeurd bij de bladen. Als de krantenkoppen een drama omschrijven wordt dat gelezen, waarom lezen we roddelbladen? Juist ja, andermans drama. Kijk naar het ochtendjournaal, wat valt je op? Er komt werkelijk waar niks positiefs aan bod, omdat we er anders niet naar kijken. Want wat boeit het ons als het goed gaat met iemand, dat is toch niet interessant? Het is alleen interessant als het ook voor jou wat te betekenen heeft, als jij daardoor er ook op vooruit gaat.

Maar waarom? Waarom willen wij andermans drama zo graag meekrijgen. Met deze vraag in mijn hoofd begon ik aan mijn Nederlands toets. En waar ging de tekst over? Waarom wij andermans drama zo interessant vinden.
Ik heb werkelijk waar nog nooit zo’n interessante tekst gelezen bij een leestoets. Ik begon te arceren met wat ik wilde onthouden voor in dit artikel en was in mijn hoofd al bezig met het schrijven van de tekst. Ik heb een citaat op mijn arm geschreven zodat ik het zou onthouden, en maakte mij zorgen om het feit of het wel zou blijven staan en of de docent niet dacht dat ik een spiekbrief op mijn arm had… Op een gegeven moment schoot het mij ineens te binnen dat ik natuurlijk gewoon nog met een toets bezig was… Even focussen Anne!

Nu de toetsweek voorbij is snijd ik dit onderwerp toch even aan, gewoon omdat ik het, laat ik het zo zeggen, best wel onbegrijpelijk vind. Uit de tekst die ik heb gelezen bleek dat wij ons tot drama aangetrokken voelen doordat wij ons daardoor beseffen dat wij veilig zijn. We lezen of zien het drama vanuit onze eigen veilige omgeving, waardoor wij ons bewust worden van onze veiligheid en wij ons nog veiliger gaan voelen. We kijken het eigenlijk om onszelf te pleasen, omdat wij ons dan beseffen dat het net zo goed ons had kunnen overkomen.

Hetzelfde is met het feit tot welk drama wij ons aangetrokken voelen. Een aanslag in een drukke stad, trekt veel meer onze aandacht omdat het ons ook had kunnen overkomen. Een aardbeving daarentegen doet ons veel minder, omdat dat veel minder waarschijnlijk is hier in Noord-Europa.

Toch blijf ik het vreemd vinden. De laatste tijd wordt het om onze oren gegooid dat iedereen massaal depressief wordt/is. Dus waarom delen we dan niet het goede nieuws, waarom voelen wij ons daar totaal niet tot aangetrokken? Kunnen we hier niet iets aan veranderen? Ons meer in het positieve dan in het negatieve interesseren?