Dag vreemdeling!

Soms is het leven net even wat leuker dan normaal. Is het normaal niet leuk dan? Nee dat wil ik niet zeggen, wat ik bedoel is dat sommige gebeurtenissen je een glimlach geven.

Zoals ik laatst al schreef: sommige mensen vallen op, anderen niet. Ik ging hierop letten en mijn blik focuste op een meid, mijn leeftijd en die om zich heen aan het kijken was. De rest was in zichzelf gekeerd en viel (denk ik) daarom minder op.

Misschien is dat het. De mensen die zich openstellen, die zich ook interesseren in hun medemens, degene die contact hebben of zoeken, dat juist zíj opvallen. De rest was namelijk in hun eigen wereldje. Niet bezig met het nu, niet bezig met wat er om hun heen gebeurde, in zichzelf gekeerd.

Ik denk dat dat het is. Ik focus mij op de mensen die openstaan naar de maatschappij, die óók interesse tonen. Die sociale bezigheden tonen, en nee dan heb ik het niet over het liken van de foto van de vriend van je zus van haar vriendin. Snap je waar ik naar toe wil?

Naast mij zaten twee bruggers. Superschattig, ze waren aan het tekenen op de Ipad een eentje lachte naar me. Zo onschuldig, zo schattig.

De bus komt aanrijden en ik lieg niet als ik zeg dat ze opsprongen en er naartoe rende. Het meisje wat mij eerder was opgevallen lachte naar mij, we dachten precies hetzelfde. Zonder wat te zeggen begrepen wij elkaar. Ze liep naar mij toe en we hadden een kort gesprekje. Waar het over ging? Over hoe wij waren in de brugklas en hoe die kleintjes deden. Diepgaand? Nee zeker niet, maar wel gezellig en spontaan.

Nu heb ik misschien een antwoord op de vraag waarom bepaalde mensen nou juist wél opvallen en anderen niet. Ik denk dat in mijn geval de mensen die zich openstellen tegenover de maatschappij mij het meest opvallen. Nu ik dit weet, of nou ja denk te weten, ben ik echt blij. Ik heb mijn doel bereikt, want ik kon het niet uitstaan dat ik niet wist ‘waarom’.

Daarnaast had ik een kort, maar leuk gesprekje met een wildvreemde.

Dag vreemdeling!