Nog zo’n “vegetariër”…

Vegetarisch eten. Ik durf te wedden dat je bij het lezen van deze eerste zin al gelijk je mening klaar hebt staan, of niet soms?

Zo was dat ook bij mij. Vegetarisch eten? Wat een onzin, ik denk er niet aan! Ik geniet van het vlees, van een goede hamburger, een barbecue op een hete zomerdag en het gourmetten met de kerst. Dat gaat toch zeker niet zonder vlees? Dus nee vegetarisch eten is niks voor mij. Tot van kort.

In de herfstvakantie kreeg ik een appje van Ilse, een van mijn vriendinnen. Het was een filmpje, ze was zo enthousiast en dacht dat ik het ook wel interessant zou vinden. Ik had geen idee waar het over ging dus ik klikte het aan. Na de eerste paar seconden had ik al iets van: hier heb ik dus echt geen zin in! Het ging namelijk over vegetarisch eten. Maar ik had gezegd dat ik het ging kijken. Daarnaast was ze er zo enthousiast over, dat ik het alleen daarom er al voor over had om dat filmpje tot de laatste minuut te kijken.

Na 30 minuten was het filmpje afgelopen en daarbij was mijn mening over vegetarisch eten compleet veranderd. Van “wat een onzin” kwam ik tot het punt dat ik er eigenlijk wel wat in zag zitten.

Door de verschillende punten die de spreker benoemde besefte ik (voor mijzelf) dat ik vlees eigenlijk niet zo nodig vind als ik dacht. Waaronder eentje dat wij niet gebouwd zijn om te doden. In de natuur zijn de vleesetende wezens namelijk gebouwd om dieren te doden. Kijk maar naar je eigen kat, die komt vast weleens met een vogel thuis (of kip in ons geval…). Als je kijkt naar een koe, zie je dat hij niet gebouwd is om dieren te doden. Zo ging ik dus, nadat ik dat hoorde, naar ons eigen lichaam kijken en kwam tot de conclusie dat wij niet gebouwd zijn om te doden. Wij hebben geen scherpe tanden of klauwen om een dier mee in stukken te scheuren, zonder een wapen of andere gebruiken zouden wij denk ik niet eens een dier kunnen doden en opeten. Dus ik zou ook prima zonder vlees kunnen. Zogezegd zo (ongeveer) gedaan.

Ik heb besloten om in ieder geval geen vlees meer op mijn brood te eten en ook als ik ergens lunch of diner laat ik het vlees links liggen. Niet altijd even makkelijk…
Zoals jullie misschien wel hebben gelezen had ik laatst mijn Cambridge uitreiking. Superleuk natuurlijk maar ik had verschrikkelijke trek en toen we eenmaal in het restaurant aankwamen was het enige wat er stond een salami pizza… Ik de salami eraf gehaald en een kale pizza naar binnen gewerkt. Gelukkig kwam er een docent en die heeft de pizza van ons omgeruild voor een ander zonder vlees, wat een topper!

Bij het avondeten thuis is het een beetje anders. Ik woon natuurlijk nog thuis en ik kan niet van mijn ouders en zusje verwachten dat zij ook vega gaan eten. Daarnaast gaan we echt geen twee maaltijden koken en wil ik ze ook niet op de kosten jagen. Feit is dus dat dit nog een dingetje wordt om vegetarisch te eten. Als het vlees apart is van het gerecht zelf kan ik het weglaten, maar ja het gehakt? Dat zal ik toch gewoon moeten opeten. Helemaal vega eten wordt hem dus voorlopig nog niet, maar er is een beginnetje.

Inmiddels ben ik al driftig op zoek naar lekkere hapjes voor Sinterklaas en kerst. Met Sinterklaas eten we namelijk altijd kippenpootjes en een salami pizza. De pizza is nog niet eens zo’n probleem, de salami haal ik er gewoon vanaf. Ik moet echter wel gaan kijken wat ik ter vervanging van de kip doe, inmiddels heb ik al een ideetje.
Met kerst is het ongeveer hetzelfde verhaal. We gourmetten we altijd, dus ben ik nu opzoek naar allerlei lekkere kleine gerechtjes. Ik moet zeggen, dat lukt al aardig. Ik ben wel bang dat ik het keukenprinsesje moet gaan uithangen, maar dat heb ik er dan wel voor over.

Benieuwd naar het filmpje dat een “die hard vleeseter” heeft laten veranderen? Bij deze heb je hier het linkje.