Houdt het dan nooit op?!

Afgelopen week ging ik een dagje meelopen met een student op de VU. Op de heen- en terugreis viel mij echter een terugkerend onderwerp op. De mobiele telefoon, dit keer was ik niet de enige die het opviel…

In de metro richting de Boelelaan/VU had ik een plekje weten te bemachtigen. Ik zat daar lekker en zag een man binnenlopen, ik haalde mijn tas weg en deze man nam plaats naast mij. Een aantal stille minuten verstreken en ik keek door het raam. Is daar dan iets te zien ondergronds? Ja! Er is allerlei graffiti, allerlei verhalen die mensen middels kunst met ons, met jou, willen delen. Op een gegeven moment zegt deze man tegen mij: “Weet je wat mij nou opvalt? Jij bent de enige die niet op je telefoon zit”. Zo bam, val maar met de deur in huis, maar het zo is het wel.

“I fear the day that

technology will surpass

our human interaction.

The world will have a

generation of idiots”

-Albert Einstein

Enerzijds vond ik dit een compliment. Het is dus wel zo dat het opvalt dat ik niet op mijn telefoon zit, wat precies is wat ik probeer over te brengen op anderen. Wie weet inspireer je ze? Anderzijds is het juist ook negatief, het zou toch eigenlijk juist moeten opvallen als je wél op je telefoon zit.
Ik zei deze beste man dat ik dit bewust deed. Dat ik vind dat onze huidige samenleving het échte contact verliest, dat ze denken dat hun sociale wereld in dat apparaatje afspeelt. Maar wat als dat apparaatje uitvalt, hoe communiceer je dan nog? We raakten in gesprek en het leuke vond ik dat een jongen, die ongeveer twee meter bij ons vandaan stond, meeluisterde met een lach op zijn gezicht. De man onderbrak mij na een kleine twee minuten, hij moest deze halte hebben. Hij excuseerde zich en zei dat het hem speet dat we nu niet verder konden praten. We wensten elkaar een fijne dag toe en hij zwaaide nog even toen de metro wegreed. Ik kreeg een lach op mijn gezicht en de jongen die het gesprek had meegeluisterd ook.

Ik voelde mij ergens toch schuldig. Onze generatie gooit, naar mijn mening, het sociale gedeelte van het leven weg, het échte sociale leven wat zich niet op of in een schermpje afspeelt. Mag ik meedelen dat ik mij gewoon schaam voor mijn generatie? Ik vind het afschuwelijk hoe ik mensen elkaar voorbij zie lopen, niet opkijkend waar ze lopen. Niet eens een gesprek aanknopen met iemand die naast je staat, “nee, ik kies liever voor een veilig “gezellig” gesprek over een scherm via wifi of data.” Ik walg er echt van!
Dan zit je in de trein en zie je alle hoofden naar beneden gebogen.

“Waarom hebben we

überhaupt nog een

samenleving

als het tegenwoordig toch

ieder voor zich is?”

-Anne van Kampen

’s Avonds moest ik ook weer terug in de metro. Ik zat rechts bij het raam, haalde mijn tas weg en er kwam een meid naast mij zitten. Nee we hebben niet gepraat, want ze had het te druk met dat geliefde apparaat. Vervolgens zie ik oudere mensen de metro binnenlopen. Normaliter was ik opgestaan voor hen. Doordat ik nu gewoon twijfelde of de meid die naast mij zat zou opschuiven, als ik was opgestaan, voor die oude vrouw, of dat ze gewoonweg bij het gangpad zou blijven zitten, stond ik toch niet op.
Want dat is nog iets wat ik ongelofelijk asociaal vind. Het aan het gangpad gaan zitten op zo’n tweestoel en dan je tas aan de kant van het raam neerzetten zodat mensen niet naast je kunnen zitten. Het was zelfs zo: er zaten twee meiden voor mij. De een zat bij het gangpad, de ander dus bij het raam. Degene die aan het gangpad zat stond op, ze moest er hieruit. De meid die bij het raam zat schoof letterlijk op, zodat er dus niemand naast haar ging zitten. Kan iemand mij dit uitleggen?!

Eenmaal in de trein zat ik bij drie vrouwen van middelbare leeftijd. We kregen het over mobiele telefoons en zij zeiden letterlijk: “dan is er misschien toch nog wat hoop voor de toekomst”, toen ik zei dat ik mij kapot ergerde aan mijn generatie met de mobiele telefoon. Dat is toch erg, dat wij dit zo weggooien? Dat deze mensen ook zien dat wij niet meer communiceren met anderen. Dat wij ons in onze eigen wereld begeven. Hoezo zou je nog een samenleving willen? Ik heb toch mijn telefoon?!

Ik zag nog zoiets onvoorstelbaars laatst op school. Iemand vroeg aan een ander hoe haar weekend was geweest. Terwijl degene die de vraag kreeg antwoord gaf zat de ander ongeïnteresseerd op haar telefoon, half te luisteren en half dus bezig met iets anders. Iemand?!

Misschien is dit wel een mooi voornemen voor 2019. Je telefoon niet gebruiken in het openbaar, zodat je openstaat naar onze samenleving en ook weer samen een gesprek kunt gaan voeren. Misschien sowieso je telefoon minder gaan gebruiken? Zet je wifi eens uit en spreek met jezelf af dat je die drie keer per dag mag aanzetten. Natuurlijk als je iets moet opzoeken voor school of voor je reis, ga je gang. Maar voorkom dat domweg scrollen op je telefoon, voorkom dat achterlijke communiceren met anderen via dat apparaat.