Ben jij klaar om te sterven?

Het boek ‘The subtle art of not giving a fuck’ heeft mij op zoveel vlakken anders doen kijken naar mijn eigen denken. Het heeft mij ook heel erg aan het denken gezet. Ik citeer:

“The fear of death follows from the fear of life. A man who lives fully is prepared to die at any time.”

Mark Manson

Ik las dit en vond dit eigenlijk van der zotte. Hoezo zou je elk moment klaar zijn om te sterven? Waarom zou je zo in elkaar zitten? Is het leven niet veel te mooi om te zeggen dat je klaar bent om te sterven? Is er niet nog genoeg om te ontdekken, om te doen, om te leren en delen?

Dit is denk ik juist waar het om draait. Al die aspecten die ik hierboven benoemde, al die kleine dingen, als je daar elke dag opnieuw vol van geniet. Als jij elke dag het beste uit de dag haalt. Elke dag leeft alsof het je laatste is. Dan ben je bereid om te sterven.

Ik wil niet suggereren dat je dan alles al hebt gezien. Ik wil zeggen dat je jouw dagen optimaal hebt benut en daarmee het beste van jouw leven hebt gemaakt.

Ben ik klaar om te sterven? Nee. Kan deze dag zomaar mijn laatste zijn? Ja. Ga ik daarom zoveel mogelijk uit mijn dagen halen? Ja.

Hoe vaak hoor je wel niet dat mensen die een ziekte bed achter de rug hebben daarna écht zijn gaan leven. Dat ze doen waar ze zin in hebben. Geen fucks geven.
Waarom dat is? Misschien omdat ze de dood in de ogen hebben gekeken, en hebben beseft dat die dag komt hoe je het went of keert. Misschien omdat ze beseffen dat het leven niet oneindig is. Dat je niet pas doodgaat wanneer je 80 bent, maar dat het je ook nú kan overkomen.

Maar waarom hebben we een ziekte bed nodig om dit te beseffen? Misschien word je wel aangereden door een auto en is het ongeluk fataal. Je weet het niet. Het enige waar je met zekerheid antwoord op kan geven is dat dit leven niet voor eeuwig duurt en dat de tijd die je hebt gekregen hier op aarde zeer kostbaar is.