Scratchbook januari ’19

Foto’s laten mij bepaalde dingen inzien. Soms is het de foto zelf die een verhaal verteld, soms het verhaal achter de foto en dit keer is het niks dat mij een verhaal verteld.

Deze maand heb ik namelijk geen foto’s gemaakt. Balen dat ik doe, kom ik toch ook weer tot een klein besef. Iets waar je van geniet hoef je niet fulltime te doen, soms mag je ook een pauze nemen.
Dat is juist het fijne van een hobby, er is niks verplicht. Je doet een hobby omdat je het leuk vindt, niet omdat het moet.

“A picture is a poem without words”

Zo zie ik het eigenlijk ook met fotografie. Hoewel het weer prachtig was en ik waarschijnlijk schitterende plaatjes had kunnen schieten in het Nederlandse winter wonderland, heb ik dat niet gedaan.

De behoefte was er niet naar. Ik had niet de behoefte om op pad te gaan, niet de behoefte om de wereld vast te leggen.
Wellicht dat dit laatste komt omdat ik zelf met een paar geknoopte bolletjes touw rondliep. Ik wilde eerst die knopen ontknopen voordat ik aan een nieuw bolletje begon.

Ik denk dat die touwtjes inmiddels wel ontknoopt zijn. Er is dus weer ruimte voor andere dingen die ik leuk vind. Ruimte voor expansie.