De mens is een gek wezen

Dit besef ik mij wanneer ik met een van mijn beste vriendinnen app. Ja dat lees je goed, ook degene die de telefonisch contact niet fantastisch vind gebruikt whatsapp.

Hoe ik hier op kwam? Ik zat met een kwestie en Ilse hielp mij even op weg. Zij gaf mij advies en ineens besefte ik mij dat ik heel paradoxaal bezig was. Juist hetgeen dat ik op mijn eigen blog en plekje deel, wat ik denk en waarvan ik denk dat het je leven een stuk spontaner kan maken, datgene durf ik zelf niet te doen in het leven.

Ik maakte mij druk over wat anderen ervan zouden denken. Was bang voor opmerkingen en was mezelf al aan het verantwoorden voordat dat überhaupt nodig was.

Ik was niet bezig met hoe ík mij erbij zou voelen, maar wat anderen ervan zouden zeggen. Ik was bezig met de negatieve reacties die wellicht zouden komen, in plaats van bezig te zijn met de goede die ook weleens zouden kunnen verschijnen.

Is het niet altijd zo dat het advies wat jezelf geeft aan anderen, dat juist dat moeilijk is om ook zelf na te leven. Dat wanneer je tegen je vriendin zegt: ‘App die jongen gewoon!’, dat jij het in diezelfde situatie ook niet zou doen. Dat je tegen iemand die ziek is zegt dat het nog verstandig is om een dagje thuis te blijven. Terwijl jezelf al met de geringste daling van koorts alweer op de werkvloer verschijnt.

We zitten gewoon een beetje gek in elkaar. Toch denk ik dat het besef hiervan des te beter is, wat niet weet wat niet deert. Maar nu je het dan toch weet kan je er maar beter iets mee doen, is het niet?