Wanneer alcohol de norm is en ik nee zeg

‘Waarom drink je niet?’ ‘Wil je er niet eentje proberen?’ ‘Je hoeft toch niet hetzelfde te zijn?’ Dit zijn vragen die ik krijg als ik zeg dat ik niet drink. Aangezien dit niet de norm is en het blijkbaar “raar” is als je niet drinkt, schrijf ik er een artikel over.

Als mensen mij een biertje of iets aanbieden bedank ik ze vriendelijk en vraag ik om iets anders te drinken. ‘Waarom drink je niet?’ is dan de eerste vraag. Als ik uitleg waarom dan nemen ze daar 9 van de 10 keer geen genoegen mee, nee ze proberen mij als het ware over te halen om alsnog te drinken. Maar waarom drink ik dan niet?

Ik heb eigenlijk mijn hele leven al te maken gehad met alcohol, en dan niet in positieve zin… Om te beginnen werken allebei mijn ouders in de verslavingszorg. Ik krijg dus regelmatig te maken met verhalen over de gevolgen van alcohol. Dit is echter niet dé reden dat ik niet drink.
Dit is namelijk mijn eigen keuze, en niet die van mijn ouders (hoewel die er ook op tegen zijn hoor ;)).
Naast het feit dat mijn ouders in de verslavingszorg werken, heb ik in mijn naaste omgeving ook met verslaving te maken. Zo is mijn oma een alcoholist en heb ik dus van dichtbij moeten meemaken wat dat met iemand doet én zijn naasten. Wij hebben namelijk geen contact meer met haar… Het is namelijk niet alleen het probleem van de drinker zelf, wat dacht je van de mensen om hem of haar heen? Naast mijn oma zijn er zo nog een aantal familieleden verslaafd aan drank.

Nu kun je natuurlijk zeggen ‘maar dat zij zo zijn, betekent niet dat jij ook zo bent’. Daar heb je wellicht een punt, maar je vergeet dan wel dat verslaving in mijn DNA zit. Verslaving is genetisch bepaald. Het feit is gewoon dat een verslaving bij mij eerder op de loer ligt, dan bij een willekeurig iemand die dat niet in zijn DNA heeft zitten.

Ik kies er daarom ook bewust voor om niet te drinken. Waarom zou ik mijn leven zoals die nu is riskeren? Ik mis niks, ik heb het ontiegelijk naar mijn zin en geloof mij maar als ik zeg dat ik geen drank nodig heb om gek te doen ;).

Ik vind het dan ook niet vervelend om mijn verhaal te vertellen als mensen vragen waarom ik niet drink. Wat ik wél vervelend vind is dat alcohol de “norm” is. Waarom krijg ik de vraag waarom ik niet drink? Waarom is het niet andersom, waarom drink jij wel? Als ik de vraag dus omgedraaid terugvraag krijg ik ook eigenlijk altijd één slap antwoord: ‘Het is lekker en gezellig’. Ja weet je, dat is dan misschien zo. Dat wil echter niet zeggen dat ik het niet gezellig heb en een ander drankje niet even lekker vind als een biertje.
Natuurlijk is het een keuze die iedereen voor zichzelf maakt (als het goed is). Toch vind ik dat mensen die keuze dan moeten respecteren en eigenlijk zou de vraag ‘waarom drink je niet?’ ook moeten verdwijnen. Het is zo “normaal” om wel te drinken, dat je raar wordt aan gekeken als je dat niet doet. En dat is wat ik raar vind.

Vaak krijg ik dan ook nog de vraag of ik voor altijd niet wil blijven drinken, of dat ik later wel ga drinken. Mensen gaan er dus eigenlijk alsnog vanuit dat het met mijn leeftijd te maken heeft, ik ben nog geen 18 dus zal het daar wel mee te maken hebben. Dat ik niet drink omdat de wet het mij verbied, en niet om de reden die ik zelf geef. Waarom luisteren mensen niet naar wat iemand zegt?

Natuurlijk zijn er ook mensen die het wel heel begripvol opnemen, superfijn! Deze zijn echter vaak op één hand te tellen…