Het leven is waardeloos

Laatst zei iemand me: “Het leven is waardeloos”. Allereerst keek ik hem stomverbaasd aan. Hoe kan je zoiets nou zeggen? Het leven zit toch vol moois, er is nog zoveel te ontdekken en jij beweert dat het leven waardeloos is? Ik dacht het dus even niet. Totdat ik een uitleg kreeg en ik mij daarbij aan sloot…

Eigenlijk is het leven een wit A-4’tje wat jou gegeven wordt. Wat jij ermee doet is aan jou. Wil je iets met origami doen? Teken je binnen of buiten de lijntjes? Schrijf je het vol? Verscheur je het? Het is allemaal aan jou. Jij maakt wat van dat papiertje en niemand anders.

Het leven is net zo. Hoe jouw leven verloopt is aan jou, jij bent de artiest van jouw leven. Jij maakt jouw leven net zoals jij het hebben wil. Jij bent degene die er iets van maakt óf juist niet. Natuurlijk zijn er wat omstandigheden die het kunnen beïnvloeden. Heb je een sterk of zwak papiertje, heb je een canvas of een kartonnetje als basis? Maar wie zegt dat de canvas beter is dan het karton? Wellicht wordt er wel wat prachtigs gemaakt van het karton en blijft het canvas leeg. De basis is niet beslissend voor het eindresultaat. Het kan dingen moeilijker maken, vragen om andere perspectieven, maar het laat je niet tegenhouden. Het is maar net wat je ermee doet.

Wat jij met het gegeven doet is wat de waarde creëert. Jij gaat met het papier, canvas of karton aan de slag en hecht waarde aan het feit wat jij ervan maakt. Maar eigenlijk is het dus totaal waardeloos. Het is niets waard. Het is waardeloos!

Hoe deprimerend dit misschien allereerst klinkt, het is eigenlijk zo mooi. Want jij en alleen jij hecht dus waarde aan jouw papiertje. En omdat het waardeloos is kan je ermee doen wat je wilt. Er is geen goed of fout, perfect of mislukt, succesvol of niet. Jouw leven is net zo waardevol als dat jij hem wilt maken. En dat idee vind ik heerlijk (en eerlijk)!