Een sprong in het ruige water

Ik heb lang moeten werken aan mijzelf. Om met mijzelf gelukkig te zijn, om überhaupt gelukkig te zijn.
Met een gematigd tempo heb ik mijzelf verbeterd. Wonden geheeld en littekens weten te waarderen.
Ik was gelukkig met mijzelf, daar had ik niemand anders voor nodig.

Toen plots was daar de liefde. Uit het niets verschenen en nam zo mijn gevoelens in beslag. Ik weet nog dat ik mijzelf afvroeg of dit is wat ik wilde. Wil ik mijn eigen geluk op het spel zetten?

Ik sprong in het diepe en liet mij meevoeren. Het ging goed, wij waren goed. Langzaam maar zeker werden de golven ruiger en hebben wij dit, onze liefde, moeten laten gaan.

Een leeg gevoel bleef achter. Waar is de boei waar ik zo gewend aan ben geraakt? Hoe moet ik hier zwemmen in deze golven? Hoelang duurt het voordat ik rustig water bereik? Hoe moet ik überhaupt zwemmen?

Is het mijn eigen fout dat ik niet meer weet hoe te zwemmen? Heb ik teveel genoten van het dobberen op deze golven? Zoveel dat ik vergeten ben hoe je moet zwemmen?

Spijt van deze sprong zal ik nooit hebben. Herinneringen die ik koester, momenten waar ik van heb geleerd en vooral nu ben ik weer aan het leren.

Is het makkelijk om de boei een aantal kilometer verderop te zien drijven en niet naar te kunnen reiken? Nee.

Ik zal het nu echt zelf moeten gaan doen. Ik zal zelf moeten leren hoe ik met deze golven om moet gaan. Mijzelf zien te redden.

2 gedachten over “Een sprong in het ruige water

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s