'Ik haat mijn lichaam'

Zoals velen van jullie wel weten heb ik bij een psycholoog gelopen. Zij heeft mij geholpen om mijn verleden te verwerken en om op een andere manier tegen het leven aan te kijken. Mochten er nieuwe lezers zijn voor wie mijn verleden nog onbekend is, dan heb ik hier het artikel die dat zal verduidelijken.

Toen ik begin dit jaar klaar was bij de psycholoog had ik veel op een rijtje, ik had rust en vrede. Op dat moment had ik alles, waar ik op dat moment moeite mee had, verwerkt of een manier gevonden hoe ik er mee om moest gaan. Nu ruim een half jaar later merk ik dat er toch nog stukken zijn die ik niet heb verwerkt of waar ik voorheen nog nooit echt last van heb gehad.

Een paar weken geleden was ik er helemaal klaar mee. Ik knapte. Het was op.

Zoals ik een tijdje terug beschreef heb ik de afgelopen tijd wat minder mijn ritme gehad. Ik heb zeker een ritme, maar deze is niet zo strak als voorheen. Een aantal weken terug op een zondag kon ik daar niet meer tegen. De avond daarvoor was het verjaardagsfeest van mijn vriend en lagen we rond vier uur op bed. Dat is op zich geen hele rare tijd als je bijv. uitgaat. De volgende ochtend keek ik tijdens het douchen naar mijn armen en ja hoor, mijn psoriasis komt op spelen.
Er schiet van alles door mijn hoofd. Naast psoriasis kan ik namelijk ook last krijgen van eczeem of wratten. Op de basisschool was dat nog een andere troef waarmee zij mij konden kwetsen. Dit was het eerst wat bij mij naar bovenkwam… Wat als mensen mij laten vallen omdat ze het “vies” vinden? Wat als mensen anders tegen mij gaan doen? Wat als ik scheve gezichten krijg? Mijn hoofd sloeg op hol.

Vijf minuten later liepen de waterlanders over mijn wangen. Het enige wat ik kon uitbrengen was dat ik mijn lichaam haat. Ik haat het dat ik altijd overal rekening mee moet houden. Ik moet een strak ritme hebben, ik kan niet vaak later naar bed of vaker dan normaal iets geks doen.

Mijn knie komt er ook nog bij kijken. Ik was toen opzoek naar werk en dan is de horeca op mijn leeftijd een optie. Voor mij niet. Ik kan dus niet vaker dan één keer in een week heel de avond staan of lopen. Ook daar moet ik rekening mee houden. Ik kan nooit, maar dan ook nooit iets doen zonder gevolgen voor mijn lichaam. Ik haat het.

Ik was gewoon op. Ik kon niet meer. Het enige wat ik kon was huilen. Het scheelde niet veel of ik was aan het hyperventileren…

Toen ik toch al bezig was kwam mijn oma er ook nog bij kijken. Mijn oma stierf in 2013 aan kanker. Ik had een hele goede en speciale band met mijn oma en ik mis haar nu meer dan dat ik de afgelopen jaren heb gedaan. Zelfs nu ik dit schrijf en nog eens herlees staan de tranen op springen. Ik mis haar zo en kan er zo niet tegen dat ik haar moet missen.

Maar dan kijk ik naar alles wat ik wél heb. Ik besef mij namelijk maar al te goed dat ik dat half uur dat ik aan het huilen was alles zwarter dan zwart inzag. Ik heb een gezin dat van mij houdt, ik heb een vriend die mij ontzettend lief is en wie mij hierin steunt, ik heb een pracht stel aan vriendinnen. Daarnaast heb ik een lichaam dat functioneert en dat ik dus totaal niet hoef te haten; ik kan zelfstandig ademen, ik kan zelf lopen, al mijn zenuwen werken, mijn ogen doen het goed, ik heb een prima gehoor, ik heb een kloppend hart en zo zijn er nog zoveel meer “normale” functies waarvan je niet eens ervaart dat het niet zo vanzelfsprekend is. Verder kan ik mijn hobby’s uitoefenen, doe ik vwo, kan ik een vervolg studie doen waar ik helemaal in op zal gaan omdat het iets is dat bij mij past en boven dit alles heb ik plezier in mijn leven.

Het leven is een grote leerschool. Telkens als je iets onder de knie hebt zal je dat moeten leren toepassen bij verschillende situaties. Je zal nieuwe situaties tegen komen en daarmee moeten leren omgaan. Wat ik nu vooral ervaar is dat er nog steeds gebeurtenissen van de basisschool zijn die mij kwetsen. Maar dat is oké. Ik heb geleerd hoe ik ermee om kan gaan, dat betekent niet dat het makkelijk is maar ook dat is oké. Al deze dingen, mijn knie, mijn huid en het verlies van mijn oma hebben mij gemaakt tot wie ik ben en daar ben ik trots op. Ja ik heb een knie die niet optimaal werkt, een huid die ik de huid vol kan schelden 😉 en een overleden oma aan een klote ziekte, maar ik heb een prachtig leven en al deze tegenslagen bewijzen mij alleen maar meer hoe kostbaar dit leven is.

5 gedachten over “'Ik haat mijn lichaam'

      1. Lieve Anne, wij als gezin weten als geen ander hoe zwart je leven kan voelen en zijn! Ik vind het super knap van jou hoe je dit allemaal schrijft en verwerkt. Wat ben jij een kanjer en een knokker! Hoe zwart het soms ook voelt er is altijd een moment dat je weer een beetje kleur kan zien. Wij houden van jou! Blijf lekker schrijven en voor ons ben je goed zoals je bent! 💋😘

        Liked by 1 persoon

  1. Hey kanjer.
    Ik weet wat je voelt. Helaas was mijn schoolperiode ook niet top en hier en daar laat mijn lijf mij ook in de steek.
    Maar wat ik bijzonder knap vind is dat je het moment dat het niet goed gaat altijd weet om te draaien. Even resetten en weer door.
    Heel erg sterk omdat voor elkaar te krijgen.
    Mag je trots op zijn.

    Liked by 1 persoon

  2. Er is niks mis mee om af en toe het even niet meer te zien zitten, maar ik vind het knap hoe je het allemaal beschrijft! Ik kan me zo goed indenken hoe je je voelt.

    Mijn gezondheid gaat ook echt niet lekker waardoor ik veel moet laten, ad en toe een huil en scheld partij en een goed gesprek met mijn vriend die mij weer het positieve laat zien helpt mij heel erg goed.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s